درباره شفاعت , مشاجرات و گفتگوهايى هست و مخصوصا پس از ظهور كيش (( وهابيت )) بازار گرمترى پيدا كرده است . كيش وهابيت منسوب به محمد بن عبدالوهاب است و هم اكنون تقريبا مذهب رسمى دولت سعودى بشمار مى رود , كيشى است كه به نحوى بسيار سطحى و قشرى دم از توحيد در پرستش مى زند و به همين جهت بسيارى از معارف دقيق و عالى اسلام را منكر است .

ايراد و اشكال

آنچه به عنوان ايراد بر شفاعت گفته شده و يا مى توان گفت از اين قرار است :

1 . شفاعت با توحيد در عبادت منافات دارد و اعتقاد به آن نوعى شرك است . اين همان اشكالى است كه وهابيها مطرح مى كنند و جمعى وهابى مسلك در ميان شيعه نيز فريفته آن شده اند

2 . شفاعت نه تنها با توحيد در پرستش نمى سازد , بلكه با توحيد ذاتى نيز ناسازگار است زيرا

 همه مى دانيم كه فلسفه عزادارى ِامام حسين عليه السلام كه به توصيه ائمه اطهار سال به سال بايد تجديد شود , به خاطر
  آموزندگى آن است , اما براى اينكه يك درس را انسان مورد استفاده خودش قرار بدهد , اول بايد آن درس را بفهمد و حل كند .
در نهضت حسينى عوامل متعددى دخالت داشته است , و همين امر سبب شده است از نظر پى بردن به ماهيت اين واقعه, بسيار بسيار پيچيده باشد . يكى از علل اينكه تفسيرهاى مختلفى درباره اين حادثه شده و احيانا سوء استفاده هايى از اين حادثه عظيم و بزرگ شده است , پيچيدگى اين داستان است: در يك جا سخن از بيعت خواستن از امام حسين و امتناع امام از بيعت كردن است . در جاى ديگر دعوت مردم كوفه از امام و پذيرفتن اين دعوت از سوي امام. در جاى ديگر , امام به طور كلى بدون توجه به مسئله بيعت خواستن و امتناع از بيعت از اوضاع زمان و وضع حكومت وقت , انتقاد مى كند , شيوع فساد را متذكر مى شود , تغيير ماهيت اسلام را يادآورى مى كند , حلال شدن حرامها و حرام شدن حلالها را بيان مى نمايد , و آنوقت مى گويد وظيفه يك مرد مسلمان اين است كه در مقابل چنين حوادثى ساكت نباشد .
آيا مسئله , مسئله بيعت بود ؟ آيا مسئله مسئله دعوت بود ؟ آيا مسئله , مسئله اعتراض و انتقاد و يا شيوع منكرات بود ؟